Vojna prevlast

 

Usmân, treci halifa, bio je ubijen od strane nezadovoljnih muslimana. Prilike mu nisu dozvolile da odabere svog nasljednika, pa su muslimani po prvi put zaista bili slobodni da odaberu halifu po sopstvenom izboru. Njihov izbor je bio Alî b. Ebi Talib. Ali, tokom dvadeset i pet godina od smrti Bozijeg Poslanika s.a.v karakter i pogledi muslimana su se promijenili do te mjere da su mnogi istaknuti Arapi dozivjeli Alîjevu administraciju (koja je pocivala na apsolutnoj pravdi i jednakosti, bas kao i vlast Bozijeg Poslanika) nepodnosljivom. Oni nisu mogli zamisliti da se prema njima odnosi isto kao i prema muslimanima nearapima.

 

Tako su se pobunili Talha, Zubejr i Âjisa u Hidzazu, kao i Muâvija u Siriji. Nakon hazreti Alîjevog muckog ubistva, imâm Hasan je zelio da nastavi rat protiv Muâvije, ali je vecina njegovih oficira bila potkupljena i mnogi od njih su mijenjali stranu i prilazili neprijatelju kada bi bili poslani da ga presretnu. U takvoj situaciji, imâm Hasan je bio prinudjen da prihvati Muâvijinu ponudu da zakljuce sporazum. Na osnovu ovog dogadjaja nastaje i cetvrta teorija po kojoj vojna sila postaje ispravno sredstvo za dolazenje do ustavnog hilafeta.